Koffie cravings & voedselvisioenen – 5 weken in een yoga ashram

Cabaretière Janneke Jager bracht vijf weken door in een yoga-ashram in India, haar doel: Hatha Yoga docent worden. Voor Oh My Yoga blogde ze over haar bijzondere ervaring. Over de verbazing, verontwaardiging en de hilarische maar vooral mooie, leerzame momenten.

‘Het eerste wat ik doe na aankomst is hard huilen. Volledig overtuigd van het feit dat ik een Hele Grote Fout heb gemaakt. Wat doe ik hier? Waarom wilde ik dit? En waarom heb ik –GVD- geen Wifi om mijn vriend te bereiken? Het prachtige uitzicht aan de rivier ontgaat me compleet. Evenals de paar lieve, wildvreemde mede-ashrami’s die mij willen troosten. Doodmoe van 24 uur reizen en met dikke ogen van het huilen, val ik in slaap. Hallo, ashram. Mag ik al naar huis?

Ochtendritueel: neus spoelen

Een paar dagen later heb ik meer rust om te genieten van de werkelijk adembenemende plek waar ik ben beland: Ayur Yoga Eco Ashram in Karnataka, Zuid-India, ongeveer een uur van ‘yoga-Mekka’, Mysore. Hier ga ik de 200-urige opleiding tot Hatha Yoga docent volgen. Alleen.  Zes dagen per week onderwerp ik mij vrijwillig aan het ‘regime’: om 6.00 uur mediteren, drie uur yoga per dag, lessen filosofie, anatomie, Ayurveda, pranayama en didactische vaardigheden.

Het 'regime' voor zes dagen in de week

Mijn studiepakket en ‘dagregime’.

Ohja, en geen koffie, alcohol of andersoortig ‘Westers vergif’.  Mijn biologische geitenyoghurt met glutenvrije muesli heb ik ingeruild voor een bord Indiaas warm eten (om 9 uur ’s ochtends. ELKE ochtend!) en in plaats van mijn handje vitaminepillen spoel ik nu om 7 uur ’s ochtends eerst mijn neus met een netipotje met zout water….

Wakker worden en de neus spoelen met een neti pot.

Wakker worden en de neus spoelen met een neti pot.

Harige types

Veel van mijn (voor)oordelen over ashramtypes kloppen. De ‘ik ben lekker mezelf’-types die zich niet meer scheren (ik wist niet dat vrouwen zúlke behaarde benen konden hebben), geen deo meer gebruiken of zonder schaamte boerend en windend de les bewalmen. Streberige types die alle asana’s met twee vingers in hun neus kunnen (en natuurlijk daarbij hard roepen ook veganistisch en verlicht te zijn), zodat ik ze het liefste wil slaan met het koperen Ganesha beeld van het altaartje. Types die uiteindelijk een relatie krijgen met hun yogaleraar (zó cliché). Maar eigenlijk vind ik het al snel vermoeiend dat ik daar steeds een oordeel over moet hebben. Of over de swami die een Iphone4 heeft en gewoon op Facebook blijkt te zitten. Maar wat voor type ben ik ? Ben ik een mindere yogi als ik wel met nagellak en hippe legging op de mat sta? Nee, dus. Mijn oordelen beginnen aan me te knagen. En als het behaarde meisje mij een paar dagen later lief masseert, schaam ik me diep.

Vallen en falen

I did it!

I did it! De hoofdstand, Shirshasana.

De groep van veertien deelnemers uit de hele wereld ontwikkelt zich snel tot een warme, nieuwe familie. We lachen en huilen samen, bespreken gedeelde frustraties (asana’s die niet lukken, darmperikelen, wéér papaya als lunch…), dromen hardop over koffie, taartjes en andere voedselvisioenen en maken balansen op. De reis die we samen maken verbindt ons, wildvreemden, voor de rest van ons leven. Ondanks momenten van heimwee naar mijn vriend en onze twee hondjes, voel ik me niet alleen of eenzaam. Sterker nog, binnen een week ontdek ik een kracht die ik niet kende. Aannames over mezelf, angsten die jarenlang aan de oppervlakte liggen…in de hitte van de Indiase zon smelten ze binnen no-time weg.

Ik aanvaard mijn fysieke en mentale grenzen met liefde in plaats van de harde oordelen die ik thuis steeds vel. Mijn grootste obstakel is de hoofdstand. Tot het moment dat ik jankend op de mat lig en inzie dat het niet zozeer de asana zelf is, maar mijn eeuwige angst om te vallen en te falen. En misschien wel een oordeel te krijgen van anderen. Niet alleen op de mat, maar in mijn hele leven. Ik ben er zo moe van dat ik besluit voorzichtig los te laten. Wie weet wat het me brengt… En bingo, twee dagen later sta ik op mijn hoofd in ‘Shirshasana’.

Mantra’s bij maanlicht

Het is vrijdag de 13e en volle maan. Terwijl in Nederland iedereen de eerste WK-wedstrijd van Oranje kijkt, ‘moeten’ wij verplicht chanten “tegen de negatieve energie”. Geen grap, maar ik vind het erg grappig. Bij maanlicht, met krekels op de achtergrond, zingen wij in wierookwalmen aan de rivier de mantra voor de wereldvrede, begeleid door trommels en tamboerijnen. Na afloop moeten we in stilte naar onze kamers, zodat dit alles nog kan doorwerken op onze chakra’s…Hallo jongens, waar hangt de camera? Oké, er zijn dus grenzen voor mij. Maar ik had het niet willen missen, want dit is regelrecht materiaal voor mijn volgende cabaretvoorstelling.

Trillend op mijn benen

Vier intensieve weken, bloed, zweet en tranen verder. De dag waarover we fantaseerden, die ons soms niet snel genoeg kon komen, waarover sommigen betwijfelden of we het zouden halen. De laatste dag. Een laatste ochtendmeditatie bij de rivier, waar de natuur elke dag bij een roze hemel oorverdovend wakker werd. Een laatste les bij de rivier, waar soms een krokodil voorbij zwom…We ronden onze opleiding af met 108 keer de Gayatri mantra (juist, die van de wereldvrede) en daarna doen we 108 zonnegroeten. Dat is twee uur lang, non stop.

yogazaal-crop

Een laatste ochtendmeditatie bij de rivier…

Na de eerste twintig kom ik langzaam in een flow, een lichtheid maakt zich meester van mijn lichaam en geest. Ik kan dit, is mijn mantra. Ik, die jarenlang ziekenhuizen in- en uitliep als herniapatiënt, die twee keer opnieuw moest leren lopen, die op handen en voeten naar het toilet kroop…Hier sta ik dan, op mijn mat, aan de andere kant van de wereld. Ik stijg boven mezelf uit en voel golven van dankbaarheid. Wat heb ik een hoop geleerd, wat heb ik een ongekende kracht in mezelf aangeboord, wat ben ik trots op dit lijf, op dit meisje met vliegangst, dat alles achterliet en zoveel terugvond. Zoveel meer werd dan alleen een yoga teacher. Met trillende benen lig ik twee uur en 108 zonnegroeten later in savasana en stromen de tranen over mijn wangen. Net als de eerste dag. Maar nu van geluk. Hallo ashram. Moet ik echt naar huis?’

Janneke Jager is cabaretière en is daarnaast geïnteresseerd in vitaliteit en een gezonde lifestyle. Jarenlang was ze herniapatiënt en worstelde ze met operaties, revalidaties, therapieën en medicatie. Yoga bracht haar wat de ‘gewone’ medische wereld niet kon; een pijnvrij leven.  In haar voorstelling ‘Omdat ik het waard ben’ vertelt ze over haar ervaringen in de ashram. Kijk voor speeldata op www.jannekejager.nl

(Visited 422 times, 1 visits today)

One Comment on “Koffie cravings & voedselvisioenen – 5 weken in een yoga ashram

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *